مصطفی اسفندیاری

کلمات برای من ماده خام جهان‌هایی‌اند که هنوز دیده نشده‌اند؛ جهان‌هایی میان نور و مدار، بدن و داده، رؤیا و الگوریتم. هنر را فقط راهی برای بیان احساس نمی‌بینم؛ هنر شکلی از فکر کردن و بازطراحی واقعیت است. تکنولوژی هم برایم فقط ابزار نیست؛ ادامه خیال انسان است؛ جایی که تصویر، زبان، حافظه و الگوریتم می‌توانند چیزی تازه بسازند. سال‌ها کار در آموزش، هنر، طراحی تجربه یادگیری، داده و هوش مصنوعی به من یاد داده که مرز میان انسان و ماشین یک خط ثابت نیست؛ فضایی زنده و در حال تغییر است. ویتوریا از همین نگاه می‌آید: ساختن تجربه‌هایی که یادگیری را از حفظ‌کردن جدا می‌کنند و به دیدن، انتخاب‌کردن، ساختن و رشد کردن نزدیک‌تر می‌سازند. من بیشتر از جواب‌های آماده، به سؤال‌های خوب علاقه دارم؛ سؤال‌هایی که یک هنرجو را وادار می‌کنند جهان را کمی متفاوت‌تر ببیند و مسیر خودش را شخصی‌تر، جسورانه‌تر و آگاهانه‌تر بسازد.